استاد علی معلم دامغانی سروده‌ای به پیشگاه رهبر فرزانه انقلاب تقدیم کرده‌اند که در ادامه می‌آید:

امام(قدس سرّه) بر سریر اقتدار بود و رهبر زمره حضور. آقا رئیس‌جمهور بود و مثل همیشه بنا به سرشت خدای آفریده دو معنی را تحت حمایت و هدایت داشت؛ دو مورد آسمانی. لیکن یکی آنچنان والا که دیگری ظل آن هم نمی‌شایست. لیکن به عنایت نبی اکرم(ص) و شرط قرآن این جماعت نیز مقبول واقع شدند.

آقا علمدار اشاعه و رشد فرهنگ قرآنی و شعر پارسی بود و این معنی هنوز هم و تا هر‌ جا که خدا بخواهد در انحصار ایشان است. این شعر را در ایامی که استاد اوستا، آقای ستوده، گلشن کردستانی و محمود شاهرخی زنده بودند و استاد سبزواری و مشفق کاشانی(که عمرشان دراز باد) حضور داشتند تقدیم ایشان کردم. به تواضع سیادت، فرمودند: شایسته رهبر است، به ایشان تقدیم شود. بایگانی شد تا امروز که رهبر خود ایشان است. من از حرف خود برنگشته‌ام تا ایشان چه می‌فرمایند.

ای شیخ زمان و پیر عالم // مولای جهان و میر عالم

استاد و حکیم و شیخ مطلق//علامه کل و حجت الحق

مفتاح خزائن و مسائل // مصباح یقین ابوالفضائل

آئینه صولت حسینی // سامان ده دولت خمینی

سبط صفی و سلیل آگاه // یعنی خلف و خلیفةالله

هم شیخ قبیله در نسب تو // هم سید ما به ماکسب تو

آنی که یگانه‌ای جهان را // زی اهل نظر مِهی مهان را

صاحب نظری و بی نظیری // هم خادم قوم هم امیری

فرزانه فری قویم پویی // ایثارگری کریم خویی

هم وام نه‌ای به هر چه داری // هم خام‌ نه‌ای به پخته کاری

آنی که ندارم آن بصارت // تا گنج گهر کنم نثارت

ای قُدوه اهل فضل و بینش // مصنوع شریف آفرینش

فالی زدم از پی حکایت // زیر و بم او چو نی شکایت

ای میر زمان و پیر ما تو// در واقعه دستگیر ما تو

گر جذبه پیر اگر حمیدیم// خود پیر تویی و ما مریدیم

در حضرت تو بهانه‌جو ما// پشمینه قبای تندخو ما

گر زانکه سفر نکرده بودیم //از دیده عَبر نکرده بودیم

در محضر رأفتت به غایت// می‌رفت ز ما سه تن شکایت

لیکن نه چنان نبهره رائیم// کاین راست به کج روی سرائیم

زین است که راه کژ نپوییم// در پرده راستی بموئیم

زین درد به همرهی بنالیم// گر زانکه امان دهی بنالیم

منبع:فارس